واریپال

توانایی یک کشور برای بهره‌مندی از اختراعات و اکتشافات و استفاده از آنها سوای از مسایل مختلفی که در مورد استفاده بهینه از انرژی وجود دارد؛ شاخص مهمی برای تشخیص میزان پیشرفت هر کشور است.

گذشته از علل مختلفی که باعث عقب ماندگی مردم یک کشور میشود ؛ نظامهای حاکم بر کشورها نیز در میزان این محرومیت حرف اول را میزنند. سیاستهای نادرست خارجی شاید یکی از عمده‌ترین مسایلی است که در این خصوص مطرح می‌گردد. ناگفته پیداست که زمان شاخ و شانه کشیدن برای کشورهای گوناگون به اتمام رسیده است و برخورداری از میزان بالایی از قدرت کشندگی جمعی و فردی، نمیتواند تاثیر مثبتی بر آسایش و امنیت و صد البته رفاه مردم یک کشور داشته باشد. کشور کره شمالی علیرغم برخورداری از نیروی هسته‌ای و سلاحهای کشتار جمعی اینک شبیه ماری زهرآگین است که تمام کشورهای دنیا را بر آن داشته است که سطح روابط محدودی با این کشور داشته باشند.

تاثیر مستقیم سیاستهای نادرست این کشور را در عکس زیر میتوانید ببینید. تصویری که مقایسه‌ی چشمی آن با کره جنوبی همسایه‌ی دیوار به دیوار این کشور ؛ اوج نابهره‌مندی مردم این کشور از انرژی زیرساختی برق را نمایش میدهد. آسمان کره شمالی در شب گویی بخشی از اقیانوس خالی از سکنه‌ است است که هیچ آثار تمدن و حیاتی در آن به چشم نمیخورد.

احتمالا اگر از ایرانیان متعصب امروزی بپرسیم که سرود ملی و پرچم ایران متعلق به چه زمانی است .؟ فوری برایش یک داستان دور و دراز و طولانی خواهند یافت. پرچم ایران را به درف.ش ک.اویانی و سرود ملی ایران را هم به زمان رودکی برخواهند گرداند. اما تاریخ جز این را حکایت میکند.

چیزی که مسلم است پرچم و سرود ایران از زمان محمد رضا په.لوی و یا احتمالا از زمان ابوی ایشان رضا ش.اه شکل گرفته است. گوشه هایی از تاریخ را در ادامه مطلب بخوانید

بحث مفصلی در مورد نهادینه شدن دروغ در جامعه داشتیم. او گلایه داشت که مردم جلوی روی من در فاصله زمانی تقریبا صفر ثانیه دو حرف مختلف میزنند. وقتی با من حرف میزد چشمهایش تقریبا پر از اشک میشود. چیزهای زیادی هست که او را آزار میدهد. چیزهایی که با روح انسانی او نمیخواند. به او میگویم دوست من؛ مشکل این است که در جامعه‌ی ما دروغ فاقد قبح است. قبح آن از بین رفته است. رئیس میداند که کارمند دنبال پوست سرش میگردد. کارمند میداند که رئیس تنها به فکر خودش است. اما در مقابله با همدیگر انگار از آن دو هرگز کسی رو راستتر و به هم نزدیکتر نیست.

او حرفهایم را میشنود. در دلش هم مرا تصدیق میکند اما روحش همچنان در غلیان است. روحی که بزودی آماده پرواز خواهد بود.

داشتم یک فیلم نگاه میکردم. مرد جوان میخواست زن جوان را غافلگیر کند. با او قرار گذاشت تا روی یک پل در شهر شلوغ نیورک او را ملاقات نماید. از بودن انگشتر الماس در جیب کتش مطمئن شد از گل فروشی شاخه گل سرخی خرید و روی پل زن جوان را ملاقات کرد. کمی با او صحبت کرد. شب بود و شهر در نور لامپ آسمانخراشهای جلوه ی خاصی داشت.
صورت مرد و زن جوان در یک نمای نزدیک به هم روی پرده بود و مرد آرام آرام مقدمه را فراهم میکرد. به زن گفت : میخواهم موضوع مهمی را با تو در میان بگذارم. زن حسابی کنجکاو شده بود. مرد به ساعتش نگاه کرد و زن جیغی کشید و دوربین وقتی نمایی از آپارتمان پشت سر مرد را نشان داد. آپارتمان عظیمی بود که چراغهای آن چنان روشن شده بود که بصورت عمودی در دو ستون نوشته شده بود. Marry Me.
در اوج هیجان زن بود که من با خودم فکر میکردم اگر قرار بود این جمله را بزبان فارسی مینوشتند عجب مکافاتی داشت! بعد فکر کردم این تنها چیزی بود که کارگردان فکر نمیکرد یک بیننده هنگام دیدن این صحنه به آن فکر کند.

مدتی قبل متن زیر را که در وبلاگها نصب میشد و در ایمیلها دست به دست میشد, توجه من را جلب کرد و همان وقت هم بنظرم بسیار بی اساس آمد.


سگ واق واق مي‌کند نه پارس. اين ضربه‌اي بود که از تازيان خورده‌ايم که مي‌خواستند ما پارسيان را خرد و کوچک کنند که اين لقب را به پارسيان دادند.
غذا در زبان عربي يعني پس آب شتر يا همان ادرار است که اين هم يکي ديگر از ضربه‌هاي تازيان هست که به هنگام خوردن شام يا ناهار مي‌گفتند بگوييد,
غذا مي‌خوريم. به جاي کلمه غذا از خوراک استفاده نمائيد.


اولا در عربی حرف پ وجود ندارد، تا اعراب بخواهند روی واق واق سگ را به پارس کردن سگ شبیه کنند. از دیگر سو کلمه ی غذا ریشه ی عربی دارد و امروزه به وفور در لسان عرب از مشتقات آن استفاده میشود. مانند اغذیه؛مغذی؛تغذیه و بسیاری از مشتقات دیگر آن که به همان معنایی است که ما در زبان فارسی از آن استفاده میکنیم. پس کل این متن که دست به دست یا ایمیل به ایمیل میچرخد و در فضای مجازی وظیفه ی ایجاد تنفر و پاشاندن بذر عداوت با اعرابی دارد که بخش بزرگی از آنها هم وطن ما هستند و بخش بزرگتری هم همسایه ی دیوار به دیوار ما هستند.

نکته ی دیگری که قابل تامل این است که چه کسی از نشر این متن نفع میبرد؟ من فکر میکنم همانهایی که مردم غیور و با شرف ترک را میخواهد در قالب جک های خنده دار خر و احمق  توصیف میکنند. همانهایی که هموطنان شمالی و مردان نیک سرشت آنها را بی غیرت و زنانشان را تن فروش معرفی میکنند. همانهایی که لرستانی های مظلوم  را بی کلاس و کم شعور میخوانند. هم آنهایی که اصفهانی ها را خسیس و یزدی ها و کاشانی ها را بزدل و .... میخوانند.

همان هایی که نمیخواهند قبول کنند در جورچین ایرانی که در آن زندگی میکنیم قوم پارس در هیچ زمانی از تاریخ مخدوش ما نماینده خاصی نداشته است و کار خاصی هم انجام نداده است. دوران معاصر ما تا انجایی که در خاطره پدر و مادر و خودمان است توسط ترکها و اصفهانی ها و شیرازی ها و کردها و بلوچ ها و ... رقم خورده است.

ما که به زبان فارسی مینویسیم ما که به این زبان تکلم میکنیم تاکنون کسی را نه دیده ایم و نه شنیده ایم که مدعی پارس بودن داشته باشد.

دعوای عرب و عجم و خلیج پارس و تنگه ی عرب و ... همگی رخت شبانی است که ما به آن فریفته شده ایم.

شاید هیچوقت از خودمان نپرسیده ایم که عربی که سوسمار خور است چگونه قرنها قبل ندای قران را درک کرد و به ان ایمان اورد؟ چگونه است که پیامبری که در افسانه های به خورد من و شما داده همیشه در سودای کاروان زنی و غارت کاروانها بوده است این مطاع ها را در کدام بازار وجود نداشته آب میکرده است. مطاع کاروانها که همیشه خرما و نمک و آرد نبوده. گاهی برد یمانی بوده است و گاه ابریشم کذایی چینی! از خودمان نپرسیدیم در هزار و چهارصد سال قبل که بر اساس پیام وحی مردمان سرزمین حجاز مشغول ربا و رباخواری بودند و حتی روزهای جمعه هم دست از تجارت برنمیداشتند, این پولهای ربایی را در چه راه خرج میکردند و آیا تنها تجارتشان سوسک و سوسمار خشک شده بوده است؟

شاید وقتش است که دوباره کمی به گذشته فکر کنیم و بگویم شاید همه ی اینها دروغی بیش نبوده است. شاید اینها , این داستانها الهاماتی هزار و یک شبی است و در زمره ی داستانهای سندباد و قابوس نامه.

پس جان من و جان شما ؛ جان من و جان خلیج نیلگون همیشه فارس بیایید یک بار دیگر فکر کنیم و عمیق شک کنیم.

مطلبی در روزنامه همشهری توجهم را جلب کرد که گویا گروهی از محققان ژاپنی بعد از تحقیق و پی بردن به ارزش غذایی انجیر و زیتون و اشاره قران به این دو میوه ؛ مسلمان شده اند.

نمیدانم چه شد که ناخودآگاه یاد نامه هایی میافتم که هر از گاهی بین مردم دست به دست میشود که مثلا شیخ کشکول الدین (شخصی گمنام و نامشخص) میگوید دیشب پیامبر را به خواب دیدم و ایشان فرمودند که ای شیخ کشکول الدین مردم بد شده اند و دیگر نماز نمیخوانند و ... در پایان نامه هم مردم به دین داری و چیزی شبیه ان امر به معروف میگردند. تازه این ماجرا اینجا تمام نمیشود و از خواننده میخواهد طی یک فرایند درختی از این نامه چندین رونوشت تهیه کند و آن را در اختیار دیگران قرار دهد و تهدید هم میشود که اگر چنین نکند به عذابی گرفتار میشود و اگر این کار را بکند (یعنی کپی تهیه کند و توزیع نماید) بزودی ارزوهایش براورده میشود. سیاست همیشگی بشارت و ترساندن.

سوای اینکه این نامه ها این وقایع چقدر درست باشد در فحوای تمام این گونه خبرها مجهول بودن اشخاص بسیار مشهود است. حتی این موضوع در چیزی (چون نمیتوان حتی عنوان خبر هم به ان بدهم) هم که در همشهری آمده است مشهود است که نوشته است گروهی محقق ژاپنی گویا تحقیقی کرده اند و سپس اندیشمندی مصری برای آنها نامه ای فرستاده که مثلا این تحقیق شما پیشتر در قران امده است و.. که نه ان گروه معلوم است چه کسانی هستند و نه معلوم است این اتفاق در چه سالی افتاده و در کدام شهر و کدام محقق مصری و بلاخره کلی مجهولات.

احتمالا همشهری هم که ظاهرا نویسندگانی دارد که عقلاشان در حد همان عوامی است که ان نامه ها را توزیع میکنند میخواهند به این وسیله مردم را به سوی اسلام و دینداری بکشانند که من فکر میکنم جز خرافه گرایی و افسانه بافی که مورد مسخره جوانان باهوش و با ذکاوت امروزی است نتیجه دیگری ندارد.

شاید بهتر باشد به جای معجون خرافی دین که میخواهیم به دلخواه خود ان را با هر افسانه و افسونی نظیر آنچه این روزها از شبکه های صدا و سیما در قالب برنامه ی بی ارزش کلید اسرار به خورد مردم داده میشود؛ لب فرو بندند و بگذارند مردم راه خودشان را بروند ؛ که این خرافه بافی ها نه امر به معروف است و نهی از منکر